Contoh Teks Eksposisi Bahasa Jawa Tentang Ketoprak dan Wayang Kulit

Apa maneh basa Jawa kang digunakake kanggo pagelaran kethoprak rancake migunakake basa jawa kratonan kang alus banget.

Nanging, sejatine kendhala basa iki isih bisa dikawekani kanthi ngganti basa kang digunakake kanggo pagelaran kethoprak.

Salah siji tuladha giyaran kethoprak kang basane diganti yaiku kethoprak humor kang ing jaman biyen sempet duwe akeh pandhemen.

Ing kethoprak humor, pagelaran kethoprak dikemas sacara modern lan basa kang digunakake yaiku basa Indonesia.

Menawa wae upama cara kang ditindakake kethoprak humor iki didadekake tuladha bakal bisa nylametake kethoprak saka kepunahan.

Baca Juga :

10 Sekolah Pariwisata Terbaik dan Terkenal di Indonesia

Contoh Teks Eksposisi Bahasa Jawa Wayang Kulit

Salah siji kesenian tradisional ing Indonesia kang isih lestari lan duwe akeh pandhemen tekan seprene yaiku wayang kulit.

Miturut sawetara cathethan lan prasasti kang wis ditemokake, bukti paling tuwa ngenani anane pagelaran wayang kulit yaiku ana ing sawijining prasasti saka abad VIII M.

Saka anane bukti kasebut bisa dinuga yen pagelaran wayang kulit wis dikenal wiwit jaman Mataram Kuna.

Kairing lumakune jaman wayang kulit wis ngalami akeh owah-owahan. Saliyane saka jinis crita uga saka wujude wayang kulit dhewe.

Nalika pengaruh Hindu lan Budha wiwit luntur ing pulo Jawa. Wayang kulit nate digunakake para wali kanggo media dakwah nyebarake agama islam ing pulo Jawa.

Sarehne ing agama islam ora kena nggawe rerenggan kang mirip manungsa utawa samubarang kang duwe nyawa.

Blegere wayang kulit banjur diowahi murih ora memper karo manungsa. Mulane wayang kulit ing jaman saiki katone ‘aeng’.

Ing perangan liya, saliyane wujude diowahi, lakone crita kang ana sajroning wayang uga ngalami owah-owahan. Ancase yaiku amrih nerak angger-angger kang ana sajroning agama islam.

Sumber Crita Wayang

Sumber crita kang biyasane digunakake sajroing pagelaran kulit umume migunakake babon lakon Ramayana utawa Bharatayudha.

Sejatine rong kitab kuwi asline ditulis dening pujangga India, nanging sawungkure kitab loro iku mlebu menyang Indoneisa.

Para pujangga Indonesia ing jaman kawuri nganggep yen ana perangan saka rong kitab kuwi kang kurang cocok karo kabudayan ing Indonesia.