5 Contoh Cerkak (Cerita Cekak) Bahasa Jawa dengan Berbagai Tema

Contoh 2 Cerkak tentang Kehidupan

Lakone Ki Suta

Dina iki atine Ki Suta bungah banget. Rasa bungahe Ki Suta lair merga barang dagangane wis entek sadurunge srengenge manggon ing pucuke sirah.

Kegawa rasa bungahe merga anggene dagang laris. Ki Suta kepengin menehi oleh-oleh marang sisihane.

Ing perjalanan mulih Ki Suta nukokake sisihane sandangan sapengadeg cacah loro lan rawon kang dadi kesenangane sisihane.

Gandhenge tanggungane wis rampung lan kari mulihe. Anggene mulih ora digawe kesusu. Ing sadawane dalan Ki Suta tansah ura-ura kanggo nggambarake rasa senenge.

Sawise mataun-taun anggene dodolan lengan wangi, ya lagi dina iki Ki Suta ngalami kahanan kaya ngene. Nanging rasa seneng kang dirasakake dening Ki Suta sakala sirna kalane dumadi owah-owahan cuaca.

Srengenge sing maune menthar-menthar dumadakan katutup dening mendhung sing peteng banget. Ora suwe saka katutupe srengenge mau klawan mendhung.

Dumadakan langit nyuntak banyune kanthi deres banget. Apes kanggone Ki Suta, ing kalane udan tumurun iki mau piyambake wis ana ing satengahe alas.

Merga kepengin ngendhani udan, supaya sandhangane ora teles jaran tunggangane digelak sakayange. Merga ora prayitna anggene ngendhalene jaran tunggangane. Sirahe Ki Suta ketatap pang wit maoni.

Ngalami kahanan kaya mangkene sanalika Ki Suta tiba. Sing ceblok ing lemah ora mung awake wae, nanging uga sandhangan sing dituku kanggo sisihane lan rawon kanggo sisihane uga melu ceblok.

Gandhenge papan panggone ceblok mau lendhute akeh banget. klambi anyar sing rupa putih wis malih dadi soklat.

Apese maneh wadhah rawon kang ginawe saka lempung mau kalane ceblok dadak nabrak watu padhas. Ora wurunga isine kutah pating slengkrah.

“Duh, Gusti. Saiba apese nasib kula. Upami panjenengan mboten ngudhunake udan samesthine kedadeyan ingkang kados mekaten mboten bakal dumadi ing dhiri kula,” panggresahe Ki Suta.

Sinambi ngusuk-ngusuk sirahe sing isih rinasa lara. Ki Suta banjur menyat lan gage jumangkah nyedhaki jarane. Ora kelalen sandhangan sing wis kebak lendhut mau dijupuk.

Rencanane yen wis tekan ngomah mengko Ki Suta bakal nyritakake kedadeyan kang dumadi ing tengah alas mau bakal dicritakake menyang sisihane.

Durung nganti nyingklak ing gegere jaran tunggangane. Awake Ki Suta ditarik menyang buri kanthi peksa kang njalari piyambake tiba maneh.

Ki Suta sempet arep nesu. Nanging anggene nesu digawe wurung samungkure ngerti sapa sing narik piyambake.

“Piye? Kowe ora trima? Kowe arep nesu? Nesu..nesua yen pengin tak bedhil sirahmu,” ujare pawongan gedhe dhuwur sing narik Ki Suta.

“Ora… aku ora nesu. Kowe arep ngapa?” wangsulane Ki Suta alon.

“Aku ngerti kowe mentas bakulan ing pasar. Samesthine wektu iki kowe nggawa dhuwit sing akeh banget. Yen kowe isih tresna klawan nyawamu. Cepet wenehna dhuwitmu!”

“Ampun, Ki. Aja. Dhuwitku iki bakal dakenggo nyukupi kabutuhane kaluwargaku. Yen dhuwit iki kok jaluk anak lan bojoku bakale mangan apa?”

“Piye kowe wani nulak prentahku. Ngertenana ya, sasuwene iki babar pisan durung ana sing wani nulak prentahku. Jalaran sapa wae sing nulak prentahku.

Dheweke bakal dak perjayani, iki merg akowe wani nulak prentahku. Dadi aja takon dosa lan luputmu yen dina iki mujudake dina pungkasan kanggo kowe nyawang srengenge. Rasakna iki!”

“Ampunnn……”

Samungkure kuwi begal mau ndudut bedhile lan ngarahake menyang Ki Suta. Menawa wae merga udane deres banget. Bedhile si begal mau keblebeg banyu saengga ora bisa digunakake kanggo ngalarani Ki Suta.

Bola-bali dicoba nanging bedhil mau tetep macet. Kalodhangan kang kaya ngene digunakake dening Ki Suta sabecik-becike.

Begal mau dijegal nganti tiba. Samungkure begale tiba. Ki Suta langsung numpak lan sawise kuwi langsung nggelak jarane sakayange.

Menawa wae dina kuwi nasib apik lagi mihak Ki Suta merga begale ora ngoyak playune jarane Ki Suta.

Rasa ayem bali dirasakake Ki Suta kalane piyambake kasil metu saka alas. Rasa bungah lagi sumrambah ing atine Ki Suta kalane tekan ngomah.

Sawise tekan ngomah Ki Suta enggal mudhun saka jarane lan nindakake sujud syukur. Saliyane nindakake sujud syukur Ki Suta uga nyuwun pangapura amarga wis nduweni salah pangira marang kaputusane Gusti.

Upama dina iki ora udan deres. Ki Suta ora bisa mbayangake bakal dadi apa dheweke.

Baca Juga :

Contoh Pidato Singkat Bahasa Jawa tentang Kebersihan Sekolah

Contoh 3 Cerkak tentang Kehidupan Anak Muda

Kopi Ijo Sing Nyekseni

Malem setu kepungkur aku entuk surat edaran saka kantor desa. Surat kuwi ngandhakake sesuk bakal ana pemadaman listrik total.

Suwene pemadam diperkirakake 24 jam. Merga ing omahku wis ora ana lampu petromak ibuku banjur ngakon aku supaya tuku lilin.

“Tukune lilin aja akeh-akeh, Le. Tuku papat utawa lima wae wis cukup.,” prentahe ibuku.

“Nggih, Bu,” wangsulanku cekak.

Nyatane tugas tuku lilin iku dudu perkara gampang. Kabeh toko sing tak parani liline entek resik.

Upamaa ana kira-kira mung sisa selusin lan iku mae ora didol. Jarene kanggo sing didodol. Kesel ora nemokake lilin ing toko prancangan.

Aku banjur kepikiran golek ing minimaret anyar kulon desaku. Tenan. Ing kono stok lilin isih kapetung akeh.

Mung wae tuku lilin ing minimarket kuwi ora kena eceran. Gandhenge butuh tenan. Gelem ora gelem tukune ya kudu sapak.

Wektu mlebu minimarket aku sempet rumangsa nggumun minimarkete kok sepi?

Tinimbang mikir sing ora-ora. Aku banjur mikir paling ya merga isih anyar iku sing dadi penyebab minimarkete isih sepi.

Sarampunge muter-muter kanggo nggoleki rak kanggo ndeleh lilin. Sinambi ngadhem lan nglirik mbak kasire sing ayu bianget wekasane bareng sing tak goleki kasil tak temokake. Apese kalane tanganku ndemok kothak wadhah lilin lampune mati.

Mesthi wae matine lampu ndadekake swasana ing jero minimarket sing maune padhang jingglang dadi peteng njimpret. Bebarengan matine lampu, mbak kasir sing mau lagi ibut ing ruwang kerjane mbengok.

“Maaaasss………tulung…..Aku wedi,” pambengoke mbak kasir iku.

Aku sing wengi kuwi blanja ijenan ing minimarket mesthi wae sumelang.

Jalaran yen ana wong krungu lan kliru panemu bisa-bisa aku dianggep tumindak sing ora-ora. Lan upama kelakon tenan ora wurunga aku bakal digebuki.

“Tenang mbak… yen wedi sampeyan ndik kono wae,” prentahku sinambi ngempakake senter ing hpku.

Untunge mbake manut. Aku banjur mlaku nyedhaki dheweke.

“Hla, kancane sampeyan padha nyang ndi?” takonku menyang mbake.

“Isih padha golek mangan, Mas?” wangsulane mbake.

“Mas, tulung terna menyang kana, ya!” ujare mbake sinambi nuduh papan kang dikarepake.

“Arep ngapa Mbak?” takonku.

“Iku Mas, aku  arep ngempake jenset.”

“Ayo yen ngono, Mbak!”

Aku banjur ngeterake mbak kasir. Sadurunge kuwi aku sempet kenalan. Saka kenalan kalane mati lampu kuwi aku ngerti jenenge mbak kasir iku Desi.

Satekane papan kanggo ndeleh jenset. Desi bola-bali nyoba ngurubake jenset. Nanging bola-bali dicoba tetep wae gagal.

Nganti kringete dleweran tetep wae jenset ora gelem murub. Kegawa rasa mesakake, aku banjur nyoba nulungi.

“Sik, mbak tulung iki hp-ku cekelen. Jensete coba tak aku wae sing ngempakke!”

Kalane tak coba pisan jenset langsung murub. Bebarengan murube jenset Desi banjur ibut ndulegi tombol ing tembok sing babar pisan ora dakmangerteni.

Apa sing ditindakake dening Desi iku ndadekake lampu-lampu ing minimarket murub maneh.

“Mas, aku matur nuwun banget wis dikancani lan diewangi. Minangka rasa matur nuwunku menyang sampeyan. Sesuk aku kan mlebu esuk. Upama bengine awake dhewe mlaku-mlaku menyang Pinka piye?”

“Kena sih mbak. Ning Pinka kuwi ngendi?”

“Mosok sampeyan ora ngerti Pinka kuwi ngendi?”

Aku godheg

“Pinka kuwi Pinggir Kali mapane ing sapinggire Kali Ngrawa.”

“Oalahhh… dhareah Lembu Peteng kana ta Mbak?” 

“Iya, Mas. Piye sampeyan gelem?”

“Hla, mbok iyes…”

Sarampunge kuwi aku lan Desi ijol-ijolan nomer hp.

Dina candhake aku lan Desi dolan bareng menyang Pinka. Sawise rampung mlaku-mlaku. Aku lan Desi banjur leren ing pinggir kali Ngrawa. Ing kono sinambi nyruput kopi Ijo aku lan Desi crita akeh ngenani apa wae.

Salah siji sing paling tak eling ya iku perkara wedine Desi marang peteng. Aku sempet kaget nalika Desi nyritakake babagan kuwi. Sadurunge nyritakake babagan kuwi.

Desi sempet ngajab, “Mas bakal dakcritani rahasiaku nanging sampeyan kudu janji ora bakal nyritakake babagan iki menyang sapa wae.”

“Pinka lan Kopi Ijo iki kang bakal nyekseni. Aku ora bakal nyritakake rahasiamu menyang sapa wae.”

Desi banjur miwiti critane. Lan kalane ngrungokake critane tanpa sadhar luhku melu dleweran merga critane Desi banget ngiris ati.