5 Contoh Cerkak (Cerita Cekak) Bahasa Jawa dengan Berbagai Tema

Contoh 4 Cerkak tentang Kasih Tak Sampai

Udan lan Kenangan

Kira-kira jam setengah sewelas bengi, aku pamit mlebu kamar menyang kanca nunggal kost sing isih jagongan ing angkringan cedhake minimarket Solo Baru.

Angkahku satekane kost. Aku arep nyicil nulis brita asil saka liputanku awan mau.

Gandhenge mripat wis ngantuk nanging pengin meksa melek jalaran akeh garapan sing durung kecandhak. Wusanane aku mampir minimarket kanggo tuku cagak lek. Biyasane sing daktuku kacang asin lan kopi sasetan.

Sawise mbayar menyang kasir. Aku langsung ngindring bali menyang kost. Sadurunge mlebu kamar kost. Aku luwih dhisik nyumet udud. Durung pikantuk telung sedhotan.

Dumadakan udan tumurun kanthi deres banget. Nalika udan tumurun kuwi. Aku ngilang-ngilingi kamar kost kang manggon cedhak kamarku.

“Lampune isih mati. Paling cah-cah isih cangkrukan lan mesthine kudanan,” batinku.

Tenan. Lagi tak batin kaya ngono. Kanca-kancaku nunggal kost padha teka kanthi mlayu.

“Bajingan…. jebul bener kowe, Ga. Pinter kowe, bisa ngerti udan bakale teka. Dadine kowe mulih dhisik lan ora kudanan,” ujare Yofi, kancaku kost sing melu cangkrukan mau.

“Kandhani, kok. Ing alam donya iki apa ta sing ora tak weruhi? aja kok kapan tekane udan? Sesuk pira nomer sing bakale metu wae aku paham. Ning aku wegah omong-omong.”

“Gayamu, Ga…Ga. Nek babagan mbedhe pira nomer sing bakale metu. Kowe pancen dakakoni pancen jempolan. Nanging ana perangan liya sing nggawe kowe ketok bodho.”

“Apa kuwi?”

“Kowe ora bisa mbedhe isine atine cah Kediri kae. Mosok cedhak luwih saka patang taun, wis kaya wong pacaran, tiwas sayang, nanging kowe mung dianggep sawates kanca.”

Aku cep klekep ora bisa wangsulan. Weruh aku meneng kelangan tembung. Yofi katon seneng lan terus ngetokake serangane.

“Hahahaha, wis ta Ga. Arepa sasekti-sektine wong lanang. Yen wis dilarani atine. Ya tetep bakal ambyar. Aja meneh kowe sing wong biyasa.

Panglima Tian Feng sing mimpin 100 ewu prajurit langit wae isih bisa nggrantes merga tresnane karo dhik Chang’e mung keplok sesisih,” tambahe Yofi.

“Wis buyar-buyar. Kowe ndang adus-adus dhisik Yof! Aja nganti kowe mengko masuk angin lan ngrepoti kancane.”

Weruh yen aku kalah omongan. Yofi katon seneng. Dheweke banjur katon njupuk andhuk ing pemean lan jumangkah tumuju menyang kamar mandhi. Salungane Yofi kuwi aku lagi mlebu menyang njero kamar.

Sabubare nutup lawang. Aku langsung ngecek hp sing tak charge lan dakpapanake ing cedhak laptopku. Nalika hp tak candhak lan tak urubake. Ana siji pesen sing ora daknyana-nyana.

Pesen sing dikirim lumantar aplikasi WA kuwi kiriman saka bocah Kediri sing dikarepake Yofi mau. Ya bocah sing sempet cedhak, sempet tak sayang, nanging….. Ah, aku mung dianggep kanca. Bocah kuwi jenenge Amri.

“Mas, sampeyan saiki ing ngendi? Saiki aku lagi ing Solo. Bisa nyuwun tulung?” takone Amri liwat pesen WA.

“Nggonku lagi udan. Njaluk tulung apa?”

“Methuk aku, Mas. Iki aku ijenan. Gek stasiun Jebres sepi banget. Aku wedi, Mas.”

Senajan isih ngrasa mangkel lan gela merga mung dianggep kanca. Nanging kelingan dheweke kuwi tau tak senengi. Aku ora tega dheweke ngalami kahanan kaya ngono.

Senajan udan ing njaba deres banget. Aku nekad nerjang derese udan. Sadawane dalan aku ndedonga muga-muga si Amri ora ngalami kahanan kang kurang becik.

Ketarane dongaku diijabah dening Gusti. Nanging, bareng aku tekan kanthi kahanan teles kebes merga derese udan kasil nembus mantelku. Ana sesawangan kang ngrerojeh ati.

Amri katon gemujeng klawan sawijining priya. Weruh tekaku, Amri banjur ngajak priya sing diajak gemujeng jumangkah nyedhaki aku. Sawise cedhak dheweke ngenalake priya sing diajak gemujeng.

“Mas, kenalna iki tunanganku,” ujare Amri kanthi ampang.

Sabubare Amri ngomong kaya ngono. Mak gragap. Aku tangi. Jebul ngimpi.

Wengi kuwi udan deres banget lan dumadakan hpku muni. Aku sempet wedi. Apa maneh sing nelpon kuwi nganggo nomer anyar. Aja-aja sing nelpon kuwi Amri.

“Mas, ngapunten radi telat. Honor tulisan panjenengan antawis jam wolu kalawae sampun kula transfer,” ujare pawongan ing sabrang kana kang ngakune jenenge Ririn.

“Nggih, Mbak. Matur nuwun,” wangsulanku cekak.

Ah, udan sasi November. Udan sing kebak kenangan. Taun kepungkur aku kelangan lan tekan saiki isih kelingan.

Contoh 5 Cerkak tentang Kasih Tak Sampai II

Katresnan Ing Pucuk Cemoro

Sasi Januari mesthi nggawa hawa adhem sing nancep nganti balung. Esuk iku awan durung katon, nanging kabut wis ngglimpang nutupi dalan-dalan cilik ing Tawangmangu.

Aku mlaku alon karo jaket tebal, arep menyang warung wedang jahe sing kerep tak dadekake panggonan ngendhog yen pikiranku mumet.

Pas tekan warung, aku kaget. Ing kono ana pawongan sing wis suwe ora tak temoni. Saka mburi kabut, katon pasuryane: Raras.

Cah ayu sing tau nggawe dina-dinaku kebak swara swara sing angel daklalen. Cah sing tau tak sambati, sing tau tak jagani, nanging pungkasane mung nganggep aku kaya angin sing liwat sekedhap.

“Astaga… Aku kira kowe ora neng kene maneh,” pangandikane karo ngguyu tipis. Guyu sing nganti saiki isih gampang nduduhake bekas ing atiku.

Aku lungguh jejere, pura-pura ora kaget. “Aku ya kene-kene wae. Kowe piyé? Wis suwe ora krungu kabare.”

Raras mung ngadegake gelase sing kebak wedang jahe, ngisep alon. Mripate katon sayu, luwih sayu tinimbang wektu pisanan tak tinggal lunga telung taun kepungkur.

“Kabeh apik, Mas,” ujare. Nanging intonasiné ora ndhukung pangandikané. Kaya ana swara liyane sing ora diucapake.

Aku lan Raras banjur ngobrol cilik-cilik. Babagan kerja, babagan kulawarga, lan babagan urip sing rasane kok saya cepet kaya banyu mili saka pancuran. Nanging ing saben sela-sela obrolan kuwi, aku ngerti: ana perkara sing durung rampung antarané aku lan dheweke.

Sawise rong gelas wedang jahe entek, Raras mandheg ngomong lan mung ndeleng pucuk-pucuk cemoro sing goyang alon kena angin gunung.

“Mas… aku arep nikah wulan ngarep,” pangandikane lirih.

Rasane kaya ana sing njotos wetengku. Nanging aku tahan. Aku mung bisa ngguyu alon, pura-pura seneng. “Oh, apik dong. Selamet yo, Ras.”

“Kowe tenan ora apa-apa?” panjenengane takon, mripate nelusup kaya pengin ngerti tenan apa sing tak simpen.

Aku mung nggangguk. Senajan atiku rasane remuk kaya kaca disandhung watu.

Raras banjur ngadeg, mbayar pesenan, lan ngaturake pamit. Sadurunge lunga, dheweke ngomong tembung sing terus muni nganti saiki.

“Mas… mugo wae kowe entuk wong sing luwih becik. Wong sing ora malah tak tinggal.”

Aku mung bisa mesem. Ora bisa wangsulan apa-apa. Aku mung ndeleng dheweke mlaku liwat kabut, ilang alon-alon kaya swara kenangan sing mbumbung menyang pucuk cemoro.

Nalika dheweke ilang saka pandangan, aku ngerti: tresnaku tenan ora tau tekan. Katresnan sing mung dadi tamu sing ora tau disuguhake papan ing atine. Nanging ya wis. Mungkin pancen mung nganti kene critane.

Ing pucuk cemoro kuwi, aku ngerti… ora kabeh sing dakkarepake bakal dadi duweke. Nanging kenangan, kenangan tetep urip. Lan kadang, kuwi cukup kanggo wong sing tau ngasihi tanpa kasil nyandhang atiné.

Demikianlah contoh cerkak bahasa Jawa dengan berbagai tema. Semoga dapat memberimu referensi tentang menulis berbagai contoh cerkak bahasa Jawa.